საისტორიო მატიანეები იტყობინებიან, რომ 1918 წლის 14 მარტს გაიმართა ტრაპიზონის სამშვიდობო კონფერენცია ოსმალეთის იმპერიასა და ტრანსკავკასიის (ამიერკავკასიის სეიმის) დელეგაციას შორის. ტრანსკავკასიის დელეგაციის მეთაური აკაკი ჩხენკელი დათანხმდა ბრესტ-ლიტოვსკის ხელშეკრულების შედეგებს და მოუწოდა მთავრობის წევრებს და სახელმწიფო ორგანოებს მიეღოთ და დათანხმებოდნენ ამ პოზიციას.

 საქმეში ჩაუხედავი მკითხველისთვის, საანგარიშო მონაცემებით, რესპექტაბელური მოღვაწის საკმაოდ სერიოზული პოლიტიკური განსჯის სურათი იხატება, რომ არა რევაზ გაბაშვილის მცირედი მოგონება, რომელიც ეხება ბატონი ჩხენკელის წინასამგზავრო სამზადისს:

 „...სრულებით შემთხვევით რომ შევედი „ეროვნულ საბჭოში“, ასეთი სურათი დამხვდა: კედელზე ჩამოკიდებულ რუკასთან იდგა ბ–ნი აკაკი ჩხენკელი (მეორე დღეს ტრაპიზონში მიდიოდა) და კიდევ რამდენიმე ქართველი. არ ვიცი, „დელეგატი“, თუ არა; სტუდენტის ქუდიანი პავლე ინგოროყვა, ჯოხით ხელში უჩვენებდა და უხსნიდა საქართველოს ნაწილების საზღვრებს. მე სწორედ მაშინ შევესწარი, როცა შემოხაზა ჯოხის წვერით ერთი ფართობი და მიუბრუნდა მსმენელთ: „ეს გახლავთ კახეთი!“

 –ქე დიდი ქვეყანა ყოფილა! – შესძახა გაკვირვებით ბატონმა აკაკიმ.

 და, აი, ასეთი დელეგაციის ასეთი მეთაური მიდიოდა ტრაპიზონში, საქართველოს ინტერესების დასაცავად...და კავკასიისაც“ – დასძენს ავტორი დანანებით.

 თუ რას მოიმოქმედება საქართველოს „დესპანი“ ტრაპიზონში, წინასწარ იყო ცნობილი და ზემოთ უკვე ვიხილეთ, ხოლო სურათის სისრულისათვის მოგახსენებთ, რომ ეს ჩხენკელი შემდგომში გახლდათ ამიერკავკასიის კომისარიატის შინაგან საქმეთა მინისტრი – 1917-1918 წლებში; 1918 წლის აპრილში იყო ამიერკავკასიის დემოკრატიული ფედერაციული რესპუბლიკის მთავრობის მეთაური, ხოლო 1918-1921 წლებში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა მინისტრი!