ცასა ცათასა ცასა ცათასა დამწყებ არს ღმერთმთავრობა, ძე საუკუნობს პირველი და კვალადი, სულმან მან ღმერთმან სრულყო მოქმედებადი, სამებით სრულმან ერთითა ღმრთეებითა, მიწით პირველის, პირმშოისა კაცისა. შენ მიერ მისთვის დრკუსა მის განმგებელი დრკუი მიდრკა უვნებელი ვნებისადმი, ივნო და ვნება პირველი უვნებელ ყო, შენგან შობილმან ჩვენ ღირსგვყვნა აღმოშობად ბნელით ნათელსა, ნათელთა მხეველობად შენგან, ქალწულო, რომელსა შენთვის დავით როკვიდა, ძისა ღმრთისა ძედ შენდა ყოფად, მე, თამარ, მიწა შენი და მიერივე, ცხებულობასა ღირსმყავ და თვისობასა. ედემს, ღადირთად, სამხრით და ჩრდილოეთით. შუამფლობელი იავარს შენდა ვმრთელობ, ხალიფას დროშა თანავე მანიაკსა შევრთე, ცრუ-სჯულთა მოძღვრისა ღაზოდ მძღვანი, ვინ დავით, ძეებრ ეფრემის მოისარმან, მოირთხნა, მოსრნა სულტნითა, ათაბაგით. ერანს ებრძოლეს ჩემ მიერ მისთა სპათა ჩვენნი მხედარნი, მოსავნი შენნი, სძალო, მოწყნეს, მოსწყიდეს აგარის ნათესავნი. მუნით მოხმულთა ნიჭთაგან ერთსა ამას შენდა შევწირავ. მიოხე ძეებრ, ღმერთო! ეს ლექსი თამარ მეფისა შეტანილია ცნობილ საისტორიო თხზულებაში "ისტორიანი და აზმანი შარავანდედთანი." ლექსის შეთხზვის მიზეზად ქრინიკის ავტორი ასახელებს შამქორის ბრძოლაში (1195 წ.) გამარჯვებული ქართველთა ლაშქრის მიერ ნაალაფარი დროშის შეწირვას ხახულის მონასტრისათვის. | 
