უკრაინის დღევანდელი ვითარება, როგორც ორი წვეთი წყალი ჰგავს საქართველოში უკვე განვლილ ვითარებას, მაგრამ  რომელს?

ჩვენს პოლიტიკანებს რომ ჰკითხოთ, ამჟამად უკრაინაში მიმდინარე მოვლენები მათ აგონებთ 2011 წლის 26 მაისს. მკრეხელობა ამაზე შორს ვერ წავა - პუტინის მეკანდელაბრე ნინო ბურჯანაძის სამშობლოს თავისუფლების წინააღმდეგ მიმართული ”ბელა ჩაოს” აქციის შედარება უკრაინის ეროვნულ ”ვეჩესთან” სწორედ რომ შეურაცხყოფაა ამ მამაცი ხალხისა!

მაშ,  იქნებ 9 აპრილის ნიჩბებით დაჩეხილ მომიტინგეებთან აქვს საერთო ასეთნაირადვე დაჩეხილ უკრაინულ მიტინგებს? არც ეს შედარება იქნება მართებული - იმჟამად  ქართველი ერის გაერთიანებულ  ძალას გამხელილად ებრძოდა იმპერია, განსახიერებული რუს ჯარისკაცებში.

მაშ რომლის შედარება შეიძლება?

არც მეტი, არც ნაკლები - დღევანდელი უკრაინის მდგომარეობა არის ალიკვალი საქართველოს 1991 წლის დეკემბრისა და 1992-93 წლების და მათი შემდგომი მოვლ;ენებისა - აქაც და იქაც ჯანსაღ ეროვნულ ძალებს დაუპირისპირდა კრემლისაგან გამოწვრთნილი პროიმპერიული შინაური მე-5 კოლონა!  საქართველოში ეს იყო სისხლისღვრა რუსთაველზე, შემდეგ 3 და 7 იანვრის მიტინგების უმოწყალო რბევა  დიდუბისა და დელისის მეტროებთან, 2 თებერვლის მანიფესტაციის ჩახოცვა ცირკის მისადგომებთან, 5-გზის გადაჯეგილი სამეგრელო - ყველა ამ სადამსჯელო ოპერაციების ორგანიზატორები იყვნენ რუსული იმპერიული დანიშნულებით მოქმედი ”მხედრიონი” და თბილისური საძმოები!

ზუსტად ასევე:  უკრაინაში ადგილობრივი ”ბერკუტის” და ”ტიტუშკების” ბანდები არბევენ და ხოცავენ ეროვნული თავისუფლებისათვის მებრძოლ უკრაინელებს, პროიმპერიული პოლიტიკოსები არ თმობენ პოზიციებს და პირიქით - ეროვნული მოძრაობის მებრძოლებს აცხადებენ ტერორისტებად! უკრაინის უშიშროების პრეს-სამსახურის ყოფილი ხელმძღვანელი რეჩინსკი აცხადებს: ”ჩვენთან იწყება ომი, ოღონდ - არა სამოქალაქო. ჩვენთან დაიწყო ინტერვენცია - ჩუმი, შენიღბული შემოჭრა. პუტინი ”აზღვევს” თავის ცოტა ხნის წინანდელ ”ინვესტიციას” უკრაინისთვის. მაგრამ უკვე არა იანუკოვიჩის, არამედ თავისი სპეცსამსახურებით”.

ყველას გვახსოვს, ჩვენი ქვეყნისთვის რა სავალალოდ დამთავრდა ეს ეპოპეა - მთელი 10 წელი გრძელდებოდა ”დიდი ღამე” საქართველოში.

 მაგრამ მაშინ მსოფლიოს ”დიდ პოლიტიკოსს” - შევარდნაძეს მხარს უმაგრებდნენ ისეთი ”გამოჩენილი” მოღვაწეები, როგორებიც იყვნენ მამა ბუში, გენშერი და ბეიკერი, რომ აღარაფერი ვთქვათ კრემლის მხარდაჭერაზე.

იანუკოვიჩს კი დღეისათვის პუტინისა და ლუკაშენკოს მეტი აღარავინ დარჩა თანამდგომი.  ამიტომ შეგვიძლია უფრო იმედიანად შევხედოთ მომავალს - უკრაინელი ხალხი გაიმარჯვებს და ჩვენს ხალხს გადმოსცემს გამარჯვების ესტაფეტას!