ნოვგოროდელი სასწაულთმოქმედი იაკობ ბოროვიჩელი სალოსი იყო. მისი სახელი განდიდდა გარდაცვალების შემდეგ. 1540 წელს, აღდგომიდან მესამე დღეს სოფელ ბოროვიჩთან დინების საწინააღმდეგო მიმართულებით მოცურდა ყინულის დიდი ხორგი, რომელზეც  იდო მუხის კუბო თავსახურის გარეშე. კუბოში ყმაწვილის გვამი ესვენა. გლეხებმა ჭოკების კვრით გააცურეს ხორგი მდინარის შუაგულისკენ, მაგრამ ის მაინც ნაპირს დაუბრუნდა. ასე განმეორდა სამჯერ. ღამით სოფლის უხუცესებს გამოეცხადათ კუბოში მწოლიარე ყმაწვილი და უთხრა: „მეც ისეთივე ქრისტიანი ვარ, როგორც თქვენ. ნუ გამაგდებთ. მე მქვია იაკობი.  ეს სახელი დამარქვეს უფლის ძმის, იაკობის პატივსაცემად“.

წმიდა ნაწილები დაავანეს სამლოცველოში, ხოლო1544 წელს გადაიტანეს სულიწმინდის ტაძარში.  უფალმა ამ წმინდა ნაწილებს მაკურნებელი ძალა მიანიჭა. 1657 წელს პატრიარქმა ნიკონმა სიწმინდეების ერთი ნაწილი ვალდაიზე, ივერიის ტაძარში გადააბრძანა.